Chantelle - blog nie tylko dla kobiet » Rozrywka

A ja mam już dość!

Chantelle — Wed, 21 Jul 2010 12:58:21 +0000

Ach, życie, życie… ciężkie jak @#$%$^. Przekonałam się o tym po raz kolejny jadąc wczoraj z pracy do domku. Nie wiem czy to prawda, że są tacy, co rodzą się w czepku? Jeśli tak, to w czym rodzą się pozostali? Chyba tylko w bólach… OK, wracam do pamiętnych dla mnie wydarzeń z wczorajszego dnia. Otóż wszystko zaczęło się około godziny 16. Po wyjściu z pracy, tradycyjnie, udałam się w stronę przystanku autobusowego. Poczekawszy jakieś 10-15 minut (czyli tyle ile przewiduje norma) doczekałam się przyjazdu „mojego” autobusu. Nie dość, że było w nim strasznie gorąco, to na dodatek dosiadł się do mnie pan, o wyglądzie i sposobie bycia człowieka określanego mianem „żul”. OK, spoko, wracam do domu, nic mnie z równowagi nie wyprowadzi, aż tu nagle panu-sąsiadowi najwyraźniej coś się odbiło, bo wodospad pełen zanieczyszczeń dobywający się z jego gęby znalazł się na moim butach. No, ładnie, jak mówił pewien drugoplanowy bohater popularnego niegdyś serialu komediowego. Buty, buty, najważniejsze, że nie spodnie albo koszulka. Uff, to by było najgorsze – spodnie nowe, pierwszy raz założone, koszulka także. Myślę sobie – chyba jakaś siła nade mną czuwała. Wstaje, wciskam przycisk informujący kierowcę, że zaraz wysiadam. Zaraz po wyjściu z autobusu moim oczom ukazało się stado gołębi przelatujące nad głową. Zatrzymałam się i powiedziałam w myślach – „cholera, facet obrzygał mi buty ale gołębie darowały. Dzięki Bogu”. Wtem dostrzegłam coś białego na swoim ramieniu. Coś ciągnącego się przez całą długość koszulki i przechodzącego aż na spodnie. Tak, to była ona – wielka, biała, papkowata, ledwo wyczuwalna ale bez problemu widzialna gołębia kupa!!! Cała ta sytuacja nauczyła mnie jednego – nie chwalić dnia przed zachodem słońca i czasami darować sobie rozmyślania o sile, która nade mną może czuwać.

600-setna rocznica

Chantelle — Fri, 16 Jul 2010 10:52:29 +0000

Dla tych, co nie interesują się historią wczorajszy dzień był po prostu zwykłym czwartkiem – kolejnym dniem w kalendarzu. Jednak dla tych, bardziej zorientowanych i głodnych historii 15 lipca był kolejną, i to już 600-setną rocznicą Bitwy pod Grunwaldem. O tej największej, średniowiecznej bitwie, która rozegrała się 15 lipca 1410 roku w okolicach wiosek Grunwald, Łodwigowo i Stębark, wiemy stosunkowo niewiele, zwłaszcza o jej przebiegu. Pewne są tylko 3 kwestie:

1. Data
2. Zwycięstwo połączonych wojsk polsko-litewskich
3. Klęska Zakonu Krzyżackiego

W związku z tym, wczoraj w Malborku, odbyły się rocznicowe uroczystości, które ponoć przyciągnęły tłumy ludzi. Piszę “ponoć”, bo mnie, jak zwykle zabrakło, bo co jak co, ale takie fajne i widowiskowe imprezy zawsze odbywają się daleko od mojego miejsca zamieszkania. W telewizji widziałam, że atrakcji było niemało. Pokazy walk, pokazy zbroi, mieczy, a także – różnorodne gry dla dzieci, w których mogły one choć na chwilę poczuć się, jak średniowieczni rycerze.
Ach, jaka szkoda, że mnie tam nie było…

Twarzą w twarz z przeznaczeniem

Chantelle — Fri, 16 Jul 2010 09:21:45 +0000

“To się nie dzieje, to się nie dzieje!” – tak zazwyczaj mówi mój kolega, kiedy wydarza się coś niespodziewanego. Niezbyt podoba mi się ten zwrot, ale dzisiaj sam musiałam go użyć… Jadąc do pracy (na 8:00) i będąc w odległości około 10 kilometrów od celu, skończyła mi się benzyna. Ileż to razy słyszałam od ojca “załóż gaz”, “sprzedaj to auto, zobacz ile pali”, “co za złom kupiłeś”. Nie mogłam dać mu tej satysfakcji, postanowiłam jeździć, mimo iż silnik 1.3 pochłaniał aż 13 litrów paliwa na sto kilometrów. Autko jeździ na gaźniku, stąd pewnie ogromne spalanie – nie pomogła nawet regulacja. Nie rozczulając się zbytnio postanowiłam działać. Zatrzymałam jakieś przypadkowe auto, poprosiłam o pomoc (niektórzy przecież wożą ze sobą kanister z benzyną – tak na zapas). Okazało się jednak, że moja deska ratunkowa napędzana była ropą… Poszczęściło mi się po chwili, i w końcu odjechałam z piskiem opon. Minęła minuta, może dwie – nagle bum, trzask – wjechał we mnie jakiś nerwus rozbijając doszczętnie Stefana (tak go nazywam). Mówcie co chcecie, ja powiem jedno – taka karma… ale z psami nie ona nic wspólnego!

Zapomniane hobby

Chantelle — Mon, 21 Jun 2010 13:35:50 +0000

Mistrzostwa w pełni, a mnie już one znudziły. To znaczy, może nie tyle piłka i gra, co te hałaśliwe wuzele, czy jak się to nazywa. Normalnie nie da się oglądać meczy, ktoś powinien zabronić wnoszenia na stadion tego czegoś. Chyba nie rozumiem idei tego dopingu, bo jak dla mnie to przypomina bzyczenie roju pszczół. Niestety, w domu, zostałam większością głosów przegłosowana i nie mam szansy na obejrzenie sobie w tym czasie czegoś innego. Trudno, jakoś sobie poradzę – pomyślałam i wróciłam do swojej dawnej pasji, którą z natłoku obowiązków odłożyłam, a z czasem i zapomniałam. Oto bowiem, wróciłam do robótek ręcznych tak, jest! Kiedyś uwielbiałam to robić i przyznam bez wstydu, że wychodziło mi to całkiem nieźle. Uwielbiałam kleić okolicznościowe kartki, zszywać i doszywać tu i tam. Teraz, po latach, też nie wychodzi mi to najgorzej, ale wiadomo – muszę na nowo się przyzwyczaić.

Czas pomyśleć nad wakacjami

Chantelle — Mon, 17 May 2010 11:00:02 +0000

Zastanawiam się ostatnio nad kwestią wyboru odpowiedniego miejsca na wakacje. W końcu już niedługo lipiec i sierpień, warto więc pomyśleć nad czymś konkretnym. I tak sobie myślę i myślę i dochodzę do wniosku, że właściwie to nie mam konkretnego pomysłu
Ale rozważam kilka możliwości: Kołobrzeg, Władysławowo i Łeba. Właściwie Kołobrzeg jest największy, a Władysławowo ma blisko na Hell. Z kolei Łeba to miejsce, którego okolica wydaje się najciekawsza – piaski, jeziora, lasy. Szczególnie perspektywa naszej małej polskiej mini-pustyni wydaje mi się dosyć atrakcyjna. Łeba domki letniskowe traktuje jako jedną z podstawowych ofert noclegów w okolicy, dlatego tez wydaje się szczególnie ciekawa. No ale – pozostaje zawsze problem polskiego lata – czyli tego zimnego i deszczowego, które czasami przysmaży słoneczkiem, a czasem zaserwuje istny berger. Każde z miejsc, o których myślę zapewne sprawdzi się przy ciepłej i słonecznej pogodzie. Jednak nie ma nic gorszego jak zarezerwować sobie wczasy i trafić na deszcz, zimno, sztorm, chłód, bleee. Tak czy siak, skłaniam się póki co ku Łebie. I oczywiście będę wdzięczna za wszelkie rady i propozycje w tej kwestii

Prawo jazdy

Chantelle — Mon, 19 Apr 2010 07:19:02 +0000

Nawet sobie nie wyobrażacie, jaki miałam pracowity weekend Na szczęście była to przyjemna “praca” i w moim przypadku – konieczna. Otóż, kilka dni temu zachęcona przez mojego chłopaka, postanowiłam wyrobić sobie prawo jazdy. Jako, że nie bardzo wiedziałam od czego zacząć, mój ukochany wziął sprawę w swoje ręce

I tak, na początku wyszukaliśmy w internecie, poprzez wpisanie w wyszukiwarkę wyrażenia “prawo jazdy Poznań“, szkoły nauki jazdy. Chyba jakaś dobra godzinka minęła nam na przejrzeniu tego wszystkiego, co nam się ukazało. W końcu udało nam się zdecydować i wybrać jedną szkołę, dość tanią i pochlebnie ocenianą przez internautów. Pojechaliśmy tam niemalże natychmiast, no i ZAPISAŁAM SIĘ! Niestety, kiedy wróciliśmy do domu, naszły mnie pewne obawy ok., będę szczera, zwyczajnie dostałam pietra. Mój chłopak próbował mnie jakoś uspokoić, zapewniają, że kierowanie kółkiem, to nic takiego trudnego. Zaproponował też, że bardzo chętnie użyczy mi swojego auta i będę mogła się trochę podszkolić, zanim zacznę normalną naukę z instruktorem. Nie zgodziłam się na to, bo za bardzo obawiałam się, że coś zniszczę, zarysuję, albo coś jeszcze gorszego zrobię. No i wtedy, mój Kochany wpadł na genialny pomysł, który zaraz wprowadził w życie! Zaciągnął mnie do komputera i włączył gry samochodowe, twierdząc, że to może być dla mnie naprawdę dobra lekcja. Dodał, że grając wyćwiczę sobie refleks i spostrzegawczość, a co najważniejsze – niczego nie zniszczę Tak więc, zagrałam i grałam cały boży dzień. I następny też Spodobało mi się to. Teraz, czekają na pierwszą prawdziwą jazdę, jestem zdecydowanie spokojniejsza i pewniejsza. Niemniej jednak trzymajcie za mnie kciuki Kochani!

Wspominki…

Chantelle — Fri, 16 Apr 2010 11:02:51 +0000

Przyszedł czas na rozliczenia z przeszłością! Pomyślałam sobie, a co tam, otwieram stare pudło i wyciągam zabawki. Znalazłam kilka rzeczy, które mają dla mnie sentymentalne znaczenie. Na przykład konik na biegunach, który dostałam od babci. Kawał historii wiąże się ze zwykłym kawałkiem drewna zbitym w dziwny kształt. No, tak czy inaczej – każdy ma coś takiego. Później dotarłam do pamiątek z pierwszej komunii świętej, dotarłam do tego, że mój wieczór panieński wcale nie odbywał się w Polonezie tak jak przypuszczałam, ale w Adrii (pamięć płata figle, zdecydowanie płata). Inną zupełnie kwestią niż wspomnienia z róznych imprez jest prezent na 18 jaki dostałam od koleżanek. Owszem, były stringi. Ale było też coś jeszcze. Wielki, ogromny, gigantyczny płaszcz (taki czarny, w sumie moze to peleryna bardziej ) w którym straszyłam siostrę w parku (inna historia). Tak czy inaczej – śmiechu po pachy.

Happy Birthday

Chantelle — Tue, 13 Apr 2010 20:16:19 +0000

Koniecznie dziś muszę Wam się pochwalić swoją kreatywnością, która w ostatnim czasie osiągnęła apogeum. Otóż, mój luby, o którym gdzieniegdzie już mogliście przeczytać na moim blogu, obchodził kilka dni temu urodziny. Początkowo, nie miałam pomysłu na prezent, ale nie bardzo się tym martwiłam, gdyż zawsze mam z tym problem i prezent kupuję dosłownie w ostatniej chwili. Niemniej jednak, intensywnie myślałam i myślałam. A jako, ze nadal nic nie mogłam wymyślić, zrezygnowana chciałam już sobie odpuścić to główkowanie i tradycyjnie już kupić perfum, maszynkę do golenia czy jakąś koszulkę, aż tu nagle, pod drzwiami kumpelki, z którą się umówiłam, znalazłam pewną ulotkę. Mimowolnie, kątem oka zerknęłam na nią i przeczytałam wielkimi literami napisany nagłówek – wypożyczalnia samochodów Poznań. I wtedy mnie olśniło! Przypomniałam sobie bowiem, że Misiek opowiadał mi kiedyś, jak bardzo chciałby pojeździć sobie jakimś fajnym, eleganckim i szybkim samochodem. To jest to, pomyślałam i zabrałam ulotkę do domu, gdzie po dokładnym jej przestudiowaniu, zatelefonowałam i wypożyczyłam samochód, który, jak miałam nadzieję, uszczęśliwi mojego lubego. I jak się później okazało, lepiej wybrać nie mogłam. Misiek był bardzo, ale to BARDZO szczęśliwy i zadowolony, ja zresztą też narzekać nie mogłam, bo przygotowałam wcześniej jakieś smakołyki, także mogliśmy zajechać nad jeziorko, gdzie zrobiliśmy sobie piknik – prawdziwą ucztę. Było ciepło, pięknie i romantycznie… Polecam każdemu!

Dzieciństwo

Chantelle — Tue, 13 Apr 2010 18:34:50 +0000

Od jakiegoś czasu obserwuję dzieciaki moich sąsiadów spod 4 i powiem Wam szczerze, że nie zazdroszczę tym małym łobuziakom tego ciągłego biegania z lekcji gry na pianinie na lekcję nauki angielskiego (i nie wiadomo, jakie jeszcze). Gdzie ich dzieciństwo, pytam się? Gdzie czas na zabawę, beztroskość? Pamiętam, że kiedy sama byłam dzieckiem, rodzice nigdy nie zmuszali mnie do dodatkowej nauki. Nie starali się też jakoś tak na siłę zapełniać mi czas. Nikomu nie przeszkadzało, kiedy całymi godzinami siedziałam i grałam we wszelkiego rodzaju gry dla dzieci – ubieranki, malowanki czy też zarabianki. Było dobrze i jak widać – wyrosłam na ludzi Ech, przyznam szczerze, że czasami to znów chciałabym być taką małą dziewczynką. Nie mieć problemów, obowiązków i dziwnych związków z facetami, no dobra, faceci są ok – nawet bardzo ok. Ale dobra, wracam do tematu, bo za bardzo się rozmarzyłam, a chciałam jeszcze napisać, że ja swoich dzieciaczków nie będę zmuszała do dodatkowych zajęć, no chyba, że same będą tego chciały. W końcu, dzieci powinny być dziećmi od świtu do nocy. Na bycie dorosłym będą miały całe życie.

Dmuchańce, latawce, wiatr

Chantelle — Wed, 10 Mar 2010 12:43:06 +0000

Myślałam ostatnio jakie by tu jeszcze zajęcia, niekomputerowe, młodym sprawić i stwierdziłam ostatecznie, że może pójdę na łatwiznę i po prostu spytam dzieciaki zamiast szukać na siłę czegoś, co może wcale im do gustu nie przypaść. Jak to u mnie, jak pomyślałam, tak zrobiłam… i co? I czekało mnie małe zaskoczenie.

Zadałam naprawdę proste pytanie, które brzmiało mniej więcej tak: „Jakie gry dla dzieci was najbardziej bawią?”. Pytanie proste, odpowiedź też powinna taka być… no i pewnie była tylko, że mi nic zupełnie nie dała. Dlaczego? Bo brzmiała: „Dmuchańce!”. I niech mi ktoś powie teraz, ręka w górę, kto wie, co to są dmuchańce? Ja przyznaję od razu i bez bicia, pojęcia zielonego nie miałam. Za to teraz już wiem i mogę oświecić każdego. Otóż dmuchańce, to wszelkiego rodzaju zjeżdżalnie dmuchane, zamki, trampoliny itp. Cóż odpowiedź trochę kiepska bo wiadomo, że do domu nie kupię młodym takiego cuda, ale… przyznam, że pomysł nawet mi się spodobał. W sumie, czemu by nie zabierać dzieciaków raz na jakiś czas na taką zabawę, pewnie spodoba im się bardziej niż aerobik czy basen, a jeśli okaże się, że dorośli też mogą… hmmm mi by tam nie przeszkadzało odszukać w sobie jakieś wewnętrzne dziecko. Ha, zobaczymy, ale jak tak dalej pójdzie to okaże się, że to rodzinne rzucanie komputerowych nałogów będzie większą frajdą dla nas – dorosłych, niż dla młodych. Zobaczymy, zobaczymy…