Chantelle - blog nie tylko dla kobiet

Dmuchańce, latawce, wiatr

Chantelle — Wed, 10 Mar 2010 12:43:06 +0000

Myślałam ostatnio jakie by tu jeszcze zajęcia, niekomputerowe, młodym sprawić i stwierdziłam ostatecznie, że może pójdę na łatwiznę i po prostu spytam dzieciaki zamiast szukać na siłę czegoś, co może wcale im do gustu nie przypaść. Jak to u mnie, jak pomyślałam, tak zrobiłam… i co? I czekało mnie małe zaskoczenie.

Zadałam naprawdę proste pytanie, które brzmiało mniej więcej tak: „Jakie gry dla dzieci was najbardziej bawią?”. Pytanie proste, odpowiedź też powinna taka być… no i pewnie była tylko, że mi nic zupełnie nie dała. Dlaczego? Bo brzmiała: „Dmuchańce!”. I niech mi ktoś powie teraz, ręka w górę, kto wie, co to są dmuchańce? Ja przyznaję od razu i bez bicia, pojęcia zielonego nie miałam. Za to teraz już wiem i mogę oświecić każdego. Otóż dmuchańce, to wszelkiego rodzaju zjeżdżalnie dmuchane, zamki, trampoliny itp. Cóż odpowiedź trochę kiepska bo wiadomo, że do domu nie kupię młodym takiego cuda, ale… przyznam, że pomysł nawet mi się spodobał. W sumie, czemu by nie zabierać dzieciaków raz na jakiś czas na taką zabawę, pewnie spodoba im się bardziej niż aerobik czy basen, a jeśli okaże się, że dorośli też mogą… hmmm mi by tam nie przeszkadzało odszukać w sobie jakieś wewnętrzne dziecko. Ha, zobaczymy, ale jak tak dalej pójdzie to okaże się, że to rodzinne rzucanie komputerowych nałogów będzie większą frajdą dla nas – dorosłych, niż dla młodych. Zobaczymy, zobaczymy…

I po wojnie.

Chantelle — Tue, 09 Mar 2010 08:12:16 +0000

Hejka wszystkim. No teraz to mnie już naprawdę całkiem długo nie było, ale nie szkodzi. Wiecie zdradzę Wam tajemnicę, tam daleko za monitorem, jest prawdziwy świat. I jest niesamowity, piękny i wspaniały! I to nie żart spróbujcie kiedyś:P Tylko zajdźcie dalej, niż do okna!

Co u mnie? No nawet, nawet. Miałam starcie z moją brzydszą połową, ale przyznam trochę racji miał. Nie można tak po prostu zabrać dzieciakom zajęcia i nie dać nic w zamian. Ech nie pomyślałem o tym wtedy zbyt dokładnie. W każdym razie porozmawialiśmy i wyszło nam, że ok robimy odwyk rodzinie i żadne gry strzelanki czy inne nie wchodzą już w ogóle w …grę . W zamian za to jednak zajmiemy się bardziej młodymi. On zacznie zabierać na pływalnię małego, a ja z córą zapisałam do Aerobik Poznań na zajęcia trzy razy w tygodniu. Jak się zdrowo młodzi zmęczą to im się odechce głupot i na zdrowie wyjdzie. Ha! I wiecie co? Póki co to działa, a „pan mąż” wreszcie zamiast mnie sabotować dołączył się i razem damy radę. No oczywiście bloga nie zostawię, ale czasu mam na niego mniej ostatnio. Tylko tak wiecie w wolnych chwilach i jak dzieci nie mam bo nie chcę im dawać złego przykładu. A poza tym… po co mam sama siedzieć tu więcej niż trzeba, he? Naprawę powiadam Wam, tam na zewnątrz jest świat i życie, i jest wspaniałe! Cześć!

Będzie wojna…

Chantelle — Mon, 01 Mar 2010 12:21:02 +0000

Hej! Póki co nawet wszystko idzie dobrze, widać zresztą chyba także po blogu. Nie nie opuszczę go wiadomo, ale rzadziej bywam.Tęskni ktoś? Tak czy inaczej cały dom chodzi na mnie wściekły, było nie było wprowadziłam rewolucję i trochę to potrwa nim się wszyscy przyzwyczają (a w zasadzie odzwyczają). Ale co tam, wyjdzie wszystkim na dobre…

Żeby nie było zbyt różowo, łatwo nie jest. Na szczęście młodzi nie nauczyli się jeszcze do czego służy tryb prywatny w firefoxie i jestem w stanie stwierdzić, czy mnie nie bujają. Wczoraj na przykład okazało się, że młody przez prawie dwie godziny, kiedy musiałam wyjść grał w przeróżne gry samochodowe na necie. A że nie pozostawiamy nigdy dzieciaków samych bez opieki, to znaczy to mniej więcej tyle, że … moja brzydsza połowa po prostu pozwoliła mu grać! I to ma być wsparcie. Jaki sens ma jakiekolwiek działanie, jeśli jeden rodzic sabotuje pracę drugiego? Ech nie wiem, wczoraj nie zdążyłam już poruszyć tego tematu, ale dzisiaj jak tylko wróci z pracy utniemy sobie dłuższą pogawędkę. Jeśli nie podobał mu się ten pomysł, to mógł to wprost powiedzieć, a nie opowiadać mi jakieś darmowe baje, jak to słusznie robimy starając się ograniczyć dzieciom kontakt z internetem, a równocześnie pod moją nieobecność odstawiać takie numery. Oj! Pogadamy sobie dzisiaj, przecież tu chodzi o wychowanie naszych dzieci! Przecież nie zabroniłam nikomu całkowicie kontaktu z internetem, po prostu ograniczam go dla dobra wszystkich. Sama też znacznie rzadziej tu bywam, ale jakoś potrafię. Ba nawet odkryłam ostatnio fajną stronkę, w zasadzie to stronkę stronek, bo mieszczą się tam głównie recki stron, ale … no nieważne. Odbiegłam od tematu. Powiem tak. Dzisiaj idę na bitwę i zamierzam wymusić na moim sojuszniku dopełnienie wynikających z traktatu zobowiązań. Ha!

Guess who’s back!

Chantelle — Wed, 24 Feb 2010 08:37:56 +0000

Heeeeeej! Trochę mnie nie było, co nie? W sumie to nawet powiem Wam dokładnie ile… nie było mnie przez dwadzieścia dni. Stwierdziłam ostatnio, że nie może być tak, że stwierdzam, że jestem uzależniona od internetu po czym… skarżę się na to w internecie. O nie, co to, to nie. Obiecałam sobie dwadzieścia dni odwyku i proszę jak z bicza strzelił.

Już jestem i wiecie co… głupio zabrzmi bo Was lubię i tęskni mi się czasem do Was, ale nie żałuję ani jednego dnia z dala od komputera. Posprzątałam, poczytałam książki – na papierze jak Bóg przykazał, a nie na monitorze, znowu pooglądałam wiadomości i przejrzałam gazety. Już zapomniałam, że kiedyś tak przecież wyglądał każdy dzień, a teraz – nie wiedzieć kiedy człowiek się zmienił: wiadomości – internet, lektury – internet, rozrywka – internet, znajomi – internet, itd., itd… Wiadomo oczywiście bez sieci się nie da, ale postaram się aby nie było to już tyle czasu, co dotąd. I dzieciakom też trochę ograniczę, a co! Skoro ja ponad pół życia internetu nie miałam i tak mi teraz trudno nagle żyć bez niego, to co dopiero będzie z nimi, jak od małego przed monitorem chowane. Niby fajnie, komputer sprzymierzeńcem rodzica jest, ale z drugiej strony preferuję od czasu do czasu zastąpić im te wszystkie gry dla dziewczyn i gry dla chłopaków przez – PRAWDZIWE – gry sportowe. Moje młode mają się znowu nauczyć wychodzić z domu, biegać za piłką i jeździć rowerem w rzeczywistości, jak najmniej wirtualnej. I tak będzie, słowo matki! Myślałam trochę nad jednym wyjątkiem czyli, czy pozwolić im grać na komputerze w gry logiczne, bo jednak było nie było umysł powinny rozwijać – od mamusi i tak mądrzejsze nie będą – a wiadomo komputer bystry jest i w szachy z mistrzami wygrywa, poza tym jeśli chodzi o gry logiczne to jest ich w internecie prawdziwe zatrzęsienie, a u nas w domu? Wstyd przyznać jeden komplet szachów i może gdzieś jeszcze zagubione domino. Nie za bardzo stać mnie żeby teraz dzieciaki obkupić stosem zabawek dla mózgu, więc siłą rzeczy chyba pozwolę im grać w te gry bez ograniczeń – tzn. oczywiście po powrocie z podwórka. Zobaczymy przemyślę to jeszcze, bo na razie pisałam tak na szybko, jeszcze w szoku po powrocie do internetu. Ale już ja coś wymyślę, słowo…

Chantelle leci w kulki

Chantelle — Thu, 04 Feb 2010 13:48:55 +0000

Witajcie, jak tam żyjecie? Kilka dni mnie nie było ostatnio, wiem i wstyd przyznać wcale nie jest to wynikiem braku czasu albo brakiem dostępu do sieci. Oj nie. Nawet gorzej praktycznie ciągle byłam ostatnio online, tylko…

Ech ujawniła się we mnie skłonność do folgowania sobie i marnowania czasu. Mówiąc wprost grałam, grałam i jeszcze raz grałam. Wpadłam ostatnio przez przypadek na taką sobie stronkę z grami dla dzieci, dokładniej mówiąc to nie ja wpadłam tylko moje pociechy. Tak czy inaczej odkryłam pewną grę… kulki. Makabra jak to wciąga. Chciałam tylko sprawdzić pocztę, ani się obejrzałam, już grałam trzecią partyjkę. Chciałam napisać notkę na bloga – bach dziesięć gier z rzędu. Ech trudno to opisać niby takie nic, a wciąga człowieka po same czubki uszu i, niestety, pożera czas. Praktycznie każdą wolną chwilę okupowałam komputer i grałam, grałam, grałam. Nawet na chwilę nie dopuściłam młodych do komputera, a chciały, oj chciały. Co do nich to tak w ogóle młode odkryły ostatnio dwie strony zawierające piosenki dla dzieci i też niczym mamusia mogłyby całe dnie przed monitorem przebomblować.
Moja brzydsza połowa – z racji wielu zajęć poza domem i ze względu na małą ilość wolnego czasu – patrzyła już ostatnio na nas – na mnie i na młode – jak na wariatów i uzależnionych. Swoją drogą chyba trochę miał mój luby tutaj racji. Takie tam niby nic – tu gry, tam piosenki dla dzieci, a w domu nagle pusto cicho i tylko klikanie słychać. Ech groźne bydlę, ten internet, nie? Ja w tej chwili już jakoś się wyzwoliłam i trzymam formę. Gram maksymalnie 3 partyjki dziennie, ale no pierwsze uderzenie… szkoda mówić poległam i urokowi się poddałam. Sama nie wiem… z jednej strony powinnam Wam polecić tę gierkę bo zabawy mnóstwo, z drugiej strony… trochę się o Was boję, bo jeśli wsiąkniecie, jak ja… no to kaplica. Ech zrobimy tak. Polecam Wam Kulki spróbujcie, ale ostrzegam to gra tylko dla ludzi o silnej woli, a kto mnie nie posłucha sam sobie winien będzie. I już! Trzymajcie, ja muszę iść nadgonić realne życie, bo je coś ostatnio zaniedbałam mocno. Może dziś zrobię dwudaniowy obiad mojej lepszej połówce?

Zimą taniej?

Chantelle — Tue, 19 Jan 2010 09:22:28 +0000

Jak tam? Nie macie już dosyć tej zimy? Ja powoli zaczynam, ile można marznąć rano, marznąć wieczorem? Człowiek najchętniej nie wyściubiałby nosa z domu, a w domu spod kołdry (albo kordły, jeśli ktoś lubi stare kabarety ). Przyznam, że ostatnio, to już naprawdę, jest mi cały czas zimno. Było, nie było do jednego zima mnie zmusiła. Muszę przyznać, że najwyższa pora, abyśmy wymienili w domu ogrzewanie. Koniec farelków w łazience i kaflowej angielki w kuchni. Najwyższa pora na porządne, docierające do każdego pomieszczenie centralne ogrzewanie. Wiem, trochę to będzie kosztować, ale… podzielę się z Wami cynkiem .

W styczniu mało kto kupuje piece, kotły itp. – raczej nie ma wariata, który ryzykowałby z własnej woli wymianę ogrzewania, kiedy na dworze śnieg i sople. Dodatkowo początek roku to czas kiedy następuje wymiana wystawy, a w sklepach pojawiają się nowe modele. Wiece co znaczy to wszystko razem? Że jest taniej! Też się zdziwiłam, ale wyszło mi, że całkiem fajny Vaillant z zimową zniżką (-10%), który stał przez rok na wystawie, ale nie jest używany (-35%) i od nowego roku będzie zastąpiony nowym modelem (-5%), można kupić za pół ceny! Przyznacie, że kusząca oferta? Ja w zasadzie od rana siedzę i liczę i tak sobie myślę, że jeśli mi dobrze wychodzi, to praktycznie zyskam koszta robocizny, jeśli pospieszę się i kupię teraz. Nie wiem jeszcze, co na to moja druga połówka, ale jeśli jest przynajmniej w połowie tak zmarznięta jak ja, to powinnam dość szybko go przekonać. Pytanie tylko pożyczać od rodziców czy brać kredyt? Pomyślimy jeszcze, a teraz znikam, bo moje pociechy mają ferie i mamusia nieopatrznie obiecała im, że pokolorujemy razem wszyyyyyyyyystkie kolorowanki! Jak się okazuje, moje dzieci, mają ich całkiem sporo i wygląda na to, że czeka mnie dzisiaj dużo pracy. Pa!

Brat i siostra czyli tribal.

Chantelle — Fri, 15 Jan 2010 09:53:03 +0000

Witajcie. Muszę przyznać, że ciężko mi z dzisiejszym wpisem. Wyglada na to, że tak naprawdę Wy wszyscy byliście sztuczni, przedtem komentarz na komentarzu, a teraz…nic, nikt. Ech, chyba zżyłam się z tym blogiem, skoro tak mnie to boli. Nie wiem. Jest inaczej i trudniej, ale… postanowiłam, że i tak będę dalej prowadzić tego bloga. Nie ma tak łatwo. W końcu zakładałam go dla siebie, prawda? Przyznam tylko, że zawiodłam się odrobinę na internecie. Pewnie nie ja pierwsza i nie ja ostatnia. Tyle narzekania, a teraz z inne beczki…

Ostatnio odwiedził nas mój brat. Pan Student! Młode to, to takie, głupie jeszcze , ale kochane w sumie. Z racji różnicy wieku między nami, nie umiem powstrzymać się od matczynych odruchów wobec niego. Było nie było, połowę szkoły jako starsza siostra przychodziłam i tłukłam tych wszystkich małych byczków, co chcieli mi brata skrzywdzić. Ech działo się, działo. Jednak nie o tym chciałam dzisiaj pisać, otóż wyobraźcie sobie, że braciak zrobił sobie tatuaż (mówiłam już, że głupie to to takie?). I żeby to jeszcze był jakiś porządny wzór albo ostatecznie dobrze dopasowany tribal (tak wiem, co to tribal, sama się przez pewien czas zastanawiałam nad jednym), ale nie… mój genialny Pawełek zrobił sobie… Barta Simpsona na ramieniu. Myślałam, że go zatłukę, jak to zobaczyłam. I oczywiście pierwszą moją myślą było, ile będę mu musiała pożyczyć, kiedy już trochę zmądrzeje i zdecyduje się na usunięcie tatuażu? I wiecie, co mój mądry braciak na to? Otóż cały ten cud na jego skórze, to tatuaż czasowy. Wykonany jak normalny, kolorowy, ale jakoś tak złożony chemiczne, że po roku sam zniknie. W ogóle nie miałam pojęcia, że istnieje coś takiego. Ech czasy! Miał chłopak szczęście, bo naprawdę, podejrzewam, że oberwałby ode mnie gorzej niż od matki i nie miałoby znaczenia czy już student czy jeszcze licealista. Co oczywiście nie zmienia faktu, że jeśli za rok, na jego ramieniu dalej będzie widniał mały żółty chłopaczek, to … wtedy lepiej dla niego, żeby nie było mnie w pobliżu. Zobaczymy, a ja póki co… idę sama zobaczyć parę wzorów. Na całę życie to bym nie chciała, myślałam już nad tym, ale jak sobie wyobraziłam jak tyję, albo się marszczę…nieeee! Natomiast taki czasowy, na rok, na dwa…

Przestańcie!!!

Chantelle — Wed, 13 Jan 2010 09:25:20 +0000

Dzień dobry! I w pewnym sensie dobranoc. Przeraża mnie ostatnio ilość pracy do wykonania. Jest 10 rano, a ja JESZCZE nie poszłam spać. Tak dobrze przeczytaliście, nie już wstałam, a jeszcze nie poszłam spać. Jak na porządną mamę i członkinię podstawowej komórki społecznej, to nie jest to przykładne zachowanie. Tym bardziej, że mamy dzisiaj środę (dla mnie jest jeszcze wtorek), a nie sobotę lub niedzielę, kiedy to takie zachowanie może i byłoby akceptowalne. Ech… moja mama zawsze mówiła, że ze mnie nawet matka będzie zwariowana.

Tak czy inaczej, Wy chyba nie możecie narzekać, co prawda jestem już baaaaaaaardzo zmęczona i trochę ziewam, ale co tam dostaniecie ode mnie kolejny wpis nim oczy mi się skleją zupełnie. Ostrzegam jednak, że wpis będzie inny niż zwykle. Zaraz też dowiecie się co takiego działo się dzisiaj w nocy. Otóż zauważyłam ostatnio, że na moim blogu przybyło komentarzy. W pierwszej chwili strasznie mnie to ucieszyło, ale kiedy tak zaczęłam je przeglądać to miała wrażenie, że … no jakby to ujać ktoś je popisał bez ładu i składu. Pokazałam je wczoraj mojej brzydszej połówce i wiecie, co on mi powiedział? Że tak naprawdę, to połowa z Was (moich czytelników) to zwykłe programy spamujące lub ludzie, którzy piszą bzdury, gdyż jedyne o co im chodzi to pozycjonowanie stron w odnośnikach. Przyznam, że to bolało. Ok, nie spałam pół nocy, ale pokasowałam wszystko, co wydawało mi się podejrzane. Uważam, że to naprawdę nie fair, aby kosztem moich emocji i mojego bloga prowadzić sobie jakieś dziwne interesy! Dlatego wszem i wobec ogłaszam, jeśli jeszcze raz zobaczę tu coś takiego, to naprawdę wypowiem Wam wojnę. Jeszcze nie wiem jak to zrobię, ale wierzcie mi jestem kobietą i potrafię być wredna. Nie życzę sobie wykorzystywania mnie – i to nieświadomej do czyichś celów. Zrozumiano!??!! Dobranoc, muszę naprawdę odpocząć po tym wszystkim.

Dziecinnie, muzycznie i nostalgicznie

Chantelle — Tue, 12 Jan 2010 09:56:49 +0000

Krótki wpis, nie chce mi się powtarzać dlaczego taki, więc… kto czytał wcześniejsze ten się orientuje, kto nie czytał… heh bardzo mi miło, widzieć nową twarz i przepraszam, że się nie rozpiszę, ale pośpiech, więc jakby co wszystko wytłumaczyłam już raz. Spójrz proszę do archiwum mojego bloga.
No a teraz sedno wpisu. Jako że jestem szczodra i miła, i lubię się dzielić. I do tego jestem skromna. To pokaże Wam dzisiaj kolejny fajny adres, na jaki trafiłam. Otóż są to piosenki dla dzieci. Bardzo miła, prosta stronka, która nie tylko zaoszczędziła mi mnóstwo nerwów – na youtubie muszę cały czas pilnować czy aby coś dziwnego nie wyskoczy pod wynikami zapytania, nie mówiąc już o bocznym okienku, które to niby ma pokazywać podobne utwory, a czasem okazuje się, że od Pana Kleksa do bijatyki na szkolnym boisku jest tylko jeden klik :/ -, ale też dostarczyła mnóstwa pozytywnych wspomnień. Ech po prostu odkryłam coś idealnego dla moich dzieciaków i równocześnie wielką skrabnicę mojego dzieciństwa. Mój Boże, jak ten czas szybko minął…
No właśnie, czas! Czas to mnie ostatnio goni, więc na razie tyle. Trzymajcie się moi mili i miłej zabawy na stronie, a ja wracam do obowiązków. Do spisania, przeczytania! Pa!

Z nowym rokiem…

Chantelle — Wed, 06 Jan 2010 10:28:04 +0000

Jak głosi stare powiedzenie z nowym rokiem… starym krokiem. Ech, chyba jednak przysłowia wcale nie są mądrością narodu. U mnie nic nie dzieje się ostatnio tak jak powinno, a już na pewno nie przypomina spokojnego, zimowe stycznia sprzed roku. Wtedy krok mój był spokojny i typowo zimowy – zaspany. A teraz? Szkoda gadać biegnę tu, bięgnę tam i tylko patrzę jak się poślizgnę na jakimś przysypanym śniegiem lodzie.

Wiem, że miałam opisać święta i w ogóle wyjaśnić tą całą sprawę z dziwacznym prezentem, ale… ech szkoda mi pisać prawdę mówiąc wychodzi na to, że zrobiłam z igły widły i no nie warto wracać…nie mówiąc już, że wyjaśnienie Wam tego wszystkiego zajęłoby mnóstwo miejsca, a naprawdę jestem teraz zabiegana i w zasadzie chciałam tylko dać znać, że żyję, jestem, piszę i jak już wszystko poukładam i pozałatwiam to wrócę w pełnej okazałości. Prawdopodobnie będzie to w okolicach lutego – o ile nie zniknę w ogóle na dwa tygodnie. Kusi mnie jakiś wyjazd. Wiem, że mam już swój wiek i w ogóle, ale ostatnio widziałam jak reklamowali obozy snowboardowe i przyznam, że poczułam prawdziwą ochotę, aby w po kilku latach znowu zrobić coś szalonego. Oderwać się na chwilę od tych wszystkich obowiązków i wyjechać na deskę, brzmi dobrze! Nie wiem jeszcze pomyślę w końcu wiek i rodzina zobowiązują, ale… no nie przesadzajmy, nie jestem jeszcze tak stara ani tak uwiązana bliskimi, by moją jedyną rozrywką było sudoku albo telewizja. Dobra, jak już wymyślę i się zdecyduję to dam Wam znać, a póki co pamiętajcie, że blog żyje i będzie żył, tylko ja nie mam ostatnio zbyt wiele czasu. Lecę! Trzymajcie się! PA!