A ja mam już dość!

Chantelle — Wed, 21 Jul 2010 12:58:21 +0000

Ach, życie, życie… ciężkie jak @#$%$^. Przekonałam się o tym po raz kolejny jadąc wczoraj z pracy do domku. Nie wiem czy to prawda, że są tacy, co rodzą się w czepku? Jeśli tak, to w czym rodzą się pozostali? Chyba tylko w bólach… OK, wracam do pamiętnych dla mnie wydarzeń z wczorajszego dnia. Otóż wszystko zaczęło się około godziny 16. Po wyjściu z pracy, tradycyjnie, udałam się w stronę przystanku autobusowego. Poczekawszy jakieś 10-15 minut (czyli tyle ile przewiduje norma) doczekałam się przyjazdu „mojego” autobusu. Nie dość, że było w nim strasznie gorąco, to na dodatek dosiadł się do mnie pan, o wyglądzie i sposobie bycia człowieka określanego mianem „żul”. OK, spoko, wracam do domu, nic mnie z równowagi nie wyprowadzi, aż tu nagle panu-sąsiadowi najwyraźniej coś się odbiło, bo wodospad pełen zanieczyszczeń dobywający się z jego gęby znalazł się na moim butach. No, ładnie, jak mówił pewien drugoplanowy bohater popularnego niegdyś serialu komediowego. Buty, buty, najważniejsze, że nie spodnie albo koszulka. Uff, to by było najgorsze – spodnie nowe, pierwszy raz założone, koszulka także. Myślę sobie – chyba jakaś siła nade mną czuwała. Wstaje, wciskam przycisk informujący kierowcę, że zaraz wysiadam. Zaraz po wyjściu z autobusu moim oczom ukazało się stado gołębi przelatujące nad głową. Zatrzymałam się i powiedziałam w myślach – „cholera, facet obrzygał mi buty ale gołębie darowały. Dzięki Bogu”. Wtem dostrzegłam coś białego na swoim ramieniu. Coś ciągnącego się przez całą długość koszulki i przechodzącego aż na spodnie. Tak, to była ona – wielka, biała, papkowata, ledwo wyczuwalna ale bez problemu widzialna gołębia kupa!!! Cała ta sytuacja nauczyła mnie jednego – nie chwalić dnia przed zachodem słońca i czasami darować sobie rozmyślania o sile, która nade mną może czuwać.

Nudzi mi się

Chantelle — Thu, 03 Dec 2009 07:19:31 +0000

Jak wiecie, Józek wrócił, wszystko działa, pełnia szczęścia. A nawet lepiej. Otóż Józek jest facetem i z tego już faktu posiada wiele smutnych ograniczeń, tymczasem okazało się, że przy odrobinie dobrej woli, nawet w nim można odnaleźć instynkt ojcowski. Ale po kolei…

Musiałam ostatnio zająć się Ninką – mała, cudna, trzyletnia, rozwrzeszczana i kuzynka. Co robić z takim fantem, oprócz praktykowania instynktu macierzyńskiego? Otóż trzyletnie dziecię należy zająć – należy do niego mówić, albo pokazywać mu coś cały czas, albo grać, albo biegać, albo rysować – albo … albo … albo. Ale co zrobić jest przy okazji chciałoby się mieć chwilę dla siebie?

I tu właśnie Józek okazał swoje nowe oblicze. Wydawałoby się, że to, co podoba się kobietom niekoniecznie ciekawe jest dla dziewczynek ,:), tymczasem … kiedy Ninka została już: wygilgana, wybiegana, wysiedziana z kredkami i wykarmiona chipsami (co zdecydowanie nie spotkało się z ciocinym zadowoleniem) okazało się, że wciąż mamy blisko 4 godziny czasu. I to my, a już zdecydowanie nie ja:(. I tu nagle przy odrobinie wsparcia Józek wykazał się cechami prawdziwie pożadanymi u faceta – umiejętnością opieki nad dziećmi. Cztery godziny minęły jak z bicza strzelił, Wasza Chantelle mogła spokojnie wypić kawkę i obejrzeć jak Ania Mucha zdobywa sławę, chwałę i pieniądze, Józek mógł wykazać, że prawdziwemu facetowi dzieci nie szkodzą. A Ninka stwierdzić z powagą, że “Ciocia Chantelle i ja świetnie się razem bawiłyśmy”.

Podsumowując: komputer + gry dla dzieci = relaks, czas,wesoła trzylatka i zrelaksowana Chantelle. Czego i Wam wszystkim życzę.

Chantelle - blog nie tylko dla kobiet » Rozrywka

A ja mam już dość!

Nudzi mi się